جامعه‌اى اسلامى بنيان نهاده بود و ستمگران را تهديد مىكرد ، گرد آورد و هزار مرد جنگى و مسلّح را به مدينه روانه كرد . اين درحالى بود كه سپاه پيامبر صلى الله عليه و آله چندان از قدرت نظامى چشمگير و قابل اعتنايى برخوردار نبود . هر دو سپاه در منطقه‌اى به نام « بدر » رو در روى يكديگر ايستادند . در سيزدهمين روز از ماه مبارك رمضان سال نخست هجرى ، نبرد ميان دو سپاه با جنگ تن به تن آغاز شد . درميان سپاه قريش سه تن از دليرمردان آنان به نامهاى شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و وليد بن ربيعه براى نبرد تن به تن بيرون آمده خواستار جنگ با همتايان خود از قريش شدند . رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز عبيدة بن حارث و حمزة بن عبدالمطّلب و على عليه السلام را به رويارويى ايشان فرستاد . على عليه السلام به نبرد پرداخت تا آنكه وليد وشيبه را از پاى درآورد و در كشتن فرد ديگر نيز همكارى كرد . بدين ترتيب ، قريش دلاورترين مردان خود را از دست داد . پس از مبارزهء ديگرى همچنين على عليه السلام ، حنظلة بن ابى سفيان و عاص بن سعيد بن عاص و عدّه‌اى ديگر از دليرمردان مكّه را به خاك و خون نشاند و به خواست خداوند كفّار تار و مار و مسلمانان پيروز شدند . جنگ احُد سپاه قريش شكست خورده و اندوه زده درحالى كه دليران و پهلوانانش به خاك و خون غلتيده بودند به مكّه بازگشت . بزرگان قريش خود را آمادهء نبرد ديگرى مىكردند تا با پيروزى در آن ننگ و ذلّتى را كه در ميدان بدر